چنگیز، دو چشمت ، دل من نیشابور

سلامی خدمت دوستانی که به وبلاگمون سر می زنن. هدف ما تو این وبلاگ اینه که شعرهامون بیشتر نقد بشه، و این درست همون چیزیه که نا حالا تعداد کمی از بازدید کننده ها این کار رو انجام دادن. خیلی ممنون میشیم که در نظراتتون بیشتر نقد کنین و از راهنمایی های خودتون ما رو بی بهره نکنین

چنگیز، دو چشمت ، دل من نیشابور

خوش باد صدای دهل از دورادور

[+] نوشته شده توسط حسین کریمی در 15:6 | |

از زیر و بم عالم و آدم گفتی

از زیر و بم عالم و آدم گفتی

اینها به کنار از خودت کم گفتی

تنها به شعف آمدم از شعری که

تصویر خیال شد مجسم گفتی

[+] نوشته شده توسط حسین کریمی در 9:14 | |

‹‹ هر چيزي زكاتي دارد

[+] نوشته شده توسط سینا عطایی در 18:30 | |

پرهیز نمی کنم ، تو را می بینم

پرهیز نمی کنم ، تو را می بینم

از باغ لبت کمی رطب می چینم

وقتی که اذان به وقت تو می گویم

یعنی که تویی تمامی آیینم

[+] نوشته شده توسط حسین کریمی در 20:32 | |

خسرو ،شکیبایی صدایت را چگونه فراموش کنبم آنگاه که می خواندی:

((به سراغ من اگر می آیید،نرم و آهسته بیائید

                                          مبادا ترک بردارد

                                          چینی نازک تنهایی من...))

ح۳ین پناهی می گفت:

((به سگها سوگند،خواب کلک شیاطین است

تا نیمی از عمر را برای مرگ ذخیره کنند ))

((تاشاید شکیبایی کنیم در فراقت،خسرو))

[+] نوشته شده توسط سینا عطایی در 21:41 | |

پایان راه ، یا شاید اول راه

[+] نوشته شده توسط حسین کریمی در 17:6 | |

((سیب ها بیناترند یا...))

((سیب ها بیناترند یا...))

ملائکه:خدایاآیا موجودی می آفرینی که در زمین خون بریزد؟

پروردگار:من چیزی می دانم که شما نمی دانید...

هبوط:خدایاآیا سیب از انسان ها بیناتر نیست؟

پرودرگار:...وخدااز همه داناتر است.

نیوتن:مگر نه اینکه سیب با پی بردن به جاذبه ی زمین سقوط می کند؟حال آنکه انسان با مشاهده ی عظمت تو همچنان سرکشی می نماید؟

پروردگار:سیب های کال همیشه بردرخت می مانند و سیب های پای درخت همیشه طعمه گوسفندان می شوند.

هبوط:سیب کال بودن بهتر است یا طعمه ی گوسفند شدن؟

پروردگار:نیوتن بودن سخت تر است.

((هبوط))

[+] نوشته شده توسط سینا عطایی در 15:25 | |

تنها ، دلم می خواهد اینجا سرگذارد

تنها ، دلم می خواهد اینجا سرگذارد

با این که طوفان می شوی ، لنگر گذارد

چون طفل می خواهم رها باشم که قنداق

هر شب مرا کَت بسته در بستر گذارد

جبریل چشمانت به ابراهیم خود گفت:

بر حلق اسماعیلیم ، خنجر گذارد

گاهی برای در زدن دستی ندارم

اما دلت مابین ما یک در گذارد

در فکر دستت می نشینم تا که تقدیر

دستانمان در دست یکدیگر گذارد

***

پرواز را در خاطراتم می سپارم

وقتی که می میرد عقابی پر گذارد

[+] نوشته شده توسط حسین کریمی در 11:1 | |

تنها شده ام ، کسی که همراهم نیست

[+] نوشته شده توسط حسین کریمی در 17:12 | |

چرخ دنده ها می کوبند

                              و صدای بم فریاد

                                                      سمفونی لگد مال انسان

                                                                                                             "باران"

[+] نوشته شده توسط سید حمید موسوی زاده در 19:0 | |

                                                    خانه ششم محو شده است

پنجه بر نرد های سست

       ای کاش تیتراژها به عقب بر می گشت

                                                                                                          "باران"

[+] نوشته شده توسط سید حمید موسوی زاده در 18:53 | |

مدام پیش تو از آبشار می ریزد

[+] نوشته شده توسط حسین کریمی در 20:22 | |